holydistance

συγγνώμη

2011-06-21T20:13:00.002+03:00

στην προσπάθειά μου να φύγω*/ για τους λόγους που άλλοι ξέρουν και άλλοι όχι / άλλοι καταλαβαίνουν και άλλοι όχι / ποδοπάτησα - φοβάμαι.
ζητώ συγγνώμη.
από την καρδιά μου.

.*(το "φύγω" αφορά σε όλους αλλα και τις οικογένειες. τις παλιές.)

βρες τις διαφορές

2011-03-23T12:59:00.000+02:00

ε.σ.υ. κι εγώ

2011-01-22T14:37:00.000+02:00

τα "κι' εγώ" που δεν πίστευα ζητούν εκδίκηση

2011-01-16T22:13:00.000+02:00

γυμνό

2011-01-15T21:51:00.004+02:00

που

πηγαν

οι

λέξεις

που

φορούσα;

77

2011-01-10T15:25:00.001+02:00

αν ήσουν εδώ θα ήσουν εβδομήνταεπτά κι' εγώ θα έπρεπε να σου εξηγήσω τι κάνω στο τουίτερ και το fb. τίποτα δεν κάνω. κοιτάζω. καμιά φορά συμφωνώ με κάποιον γιατί δεν προλαβαίνει η ματαίωση να με σταματήσει.πέρασε ο καιρός της αγωνίας - χρόνια τώρα.αν και όταν το σκέφτομαι δεν την πολυείχα ποτέ. ήθελα να αρέσω μόνο όταν ερωτευόμουν και να είμαι αποδεκτή μόνο από όσους στ' αλήθεια θαύμαζα. άλλο το συμπαθώ και πολύ πιο άλλο το συμπονώ.
κοιτάζω που λες, για να καταλήξω πάνω κάτω στα ίδια.
όπως με τις βόλτες και τα εστιατόρια.και τη μουσική και τα αρώματα.
είναι όμως κάποιες φορές - όπως ακριβώς όταν ανακαλύπτεις έναν καινούριο συγγραφέα ή ζωγράφο που βρίσκω κάποιον και ενθουσιάζομαι. και χαμογελάω.γιατί μπορώ ακόμη να θαυμάζω και να συγκινούμαι.
συνειδητοποίησα με την εισοδο του 2011 - με έκπληξη - πως βαδίζω προς τα πενήντα.
δεν το περίμενα να σου πω την αλήθεια πως θα φτάσω μέχρι εδώ και έχω μια αμηχανία.
ίσως να ήρθε ο καιρός να γίνω λιγότερο σκληρή με εμένα και περισσότερο με τους άλλους.
ίσως η αφαίρεση που τόσο καιρό "σπουδάζω" να μην είναι μόνο προϊόν της καταθλίψεως.
ίσως κι' αυτή η τελευταία λανθασμένα να έχει υποστεί τέτοιον λυσσαλέο πόλεμο απο τους απανταχού Ψ. συνυπεύθυνη, ομολογώ, ευπειθώς αναφερομένη.
όπως και νάχει, ξεκίνησα να σου γράφω για να σου μιλήσω για την τελευταία μου ανακάλυψη μετά από πολλές ώρες περιπλάνησης στον ιστό.

η ομορφιά τελικώς, είναι αντικειμενική.
και το χάρισμα δώρο.

αν ήσουν εδώ θα είχες μεηλ. (εγώ θα σου μάθαινα)
και θα σου έστελνα με λινκ τα κείμενα του thas, τα ποιήματα του greekgaylolita, τα άρθρα του Ξυδάκη, ό,τι γράφει η Ιφιμέδεια, τα τουίτς της Ιωάννας, τις φωτογραφίες της murplejane, την αλήθεια του TakisX., την αφοπλιστική lemon, την ομορφιά της geopapz, την καλωσύνη του Καρτέσιου, την mamma και την butterfly γιατί θα τις εκτιμούσες όσο κι' εγώ, τα σχόλια της Αθανασίας γιατί σε πολλα καθεφτίζεσαι, το χιουμορ και την ανελέητη αυτοκριτική του ΚΚΜ, την λιτότητα της εσκέτοε,την συγκινητική διαρκή εφηβεία του βυτίο, την επιμελώς κρυμμένη δύναμη του τσαλαπετεινού - όταν γράφει και όταν μιλάει, τα πρώτα βήματα της αγαπημένης μου ΜυρτούςΑ,τον αγώνα της Λυδίας και του Moloh,τον αυθορμητισμό και την γενναιοδωρία της Myriam, το έπος του Mao για τον Χωραφά...

ξεχνάω πολλούς απ'όσους διαβάζω και συνομιλώ.
θα στους αναφέρω εν καιρώ.
είναι βλέπεις πολλοί - όχι μόνο γι' αυτό όμως.

γιατί φαντάζομαι πως κάποιους δεν θα μπορούσες να τους παρακολουθήσεις.
ίσως και γιατί θέλω ακόμη να σε προστατέυσω από την αγένεια. την έπαρση όσων απαντούν επιλεκτικά στα σχόλια που θα σε έκανε να απορήσεις - μπορεί και να λυπηθείς και εγώ μετά οπωσδήποτε θα τους μάλωνα και δεν φαντάζεσαι τι αποθέματα κυνισμού χρειάζεται ένας καβγάς με κουκούλες.

όλα αυτά στα γράφω για να ξέρεις πως εκτός από τον Σείριο υπάρχουν κι' εδώ "παιδιά" που ομορφαίνουν τη ζωή μου, για να σου πω καλη χρονιά και να μην ανησυχείς. δεν ειμαι ακόμη καλά αλλά θα γίνω.

radetzky

2011-01-01T18:11:00.001+02:00

εδώ και λίγες μέρες έχω ξεκινήσει ένα ταξίδι.
θα τελειώσει όταν συναντηθώ ξανά με το κοριτσάκι που στις συναυλίες χειροκροτούσε με όλη του τη δύναμη και κοιτούσε τις κόκκινες παλάμες του στο ταξί του γυρισμού με ήσυχη συνειδηση.

να εισαι για να δινεις

querelle

2010-12-28T01:01:00.003+02:00

την ταινία την είχα δει σε θερινό - ήταν τότε που έπινα, ήταν και τότε που δεν φοβόμουν τίποτα ακόμα, τότε που ότι κακό με είχε επισκεφτεί ήταν κανονικό, θα μπορούσε πάνω-κάτω να έχει συμβεί και σε άλλους, τότε που αποκαλούσα το προσωπικό μου περιθώριο και επιλογή.αγαπούσα τον Ζενέ, αγαπούσα τον Σαρτρ που αγαπούσε τον Ζενέ, την θεά Ζαν Μορώ και μάθαινα τότε τον Φασμπίντερ που τώρα ανηκει στους πολυ στενους μου φίλους - εκείνους τους πιστούς. τον querelle τον ήξερα από παλια. τον είχα συναντήσει πολλές φορές σε άλλα πρόσωπα αγαπημένα στον "Αλέκο" της τσακάλωφ - κάτω από το market που μου έφτιαχνε η Φαίνη τις εσπαντρίγιες που σας έλεγα.κάθε φορά που πήγαινα εκεί πήγαινα μόνη μου γιατί πίσω από το μπαρ με περίμενε ο Γιώργος. καθόμουν στην μπάρα και κοιτούσα τα όμορφα αγόρια να φιλιούνται, τους πίνακες του Αλέκου που είχαν όλοι ένα ελληνικό άγαλμα και μια βυζαντινή εκκλησία, με τύλιγε μια ασφάλεια σαν εσάρπα μεταξωτή - ήμουν είκοσι χρονών και διάλεγα τον κόσμο μου, δεν χρειαζόμουν ούτε καν εκείνον που αγαπούσα για να νοιώσω όμορφη, μου το έλεγαν τα αγόρια που αγαπούσαν τα άλλα αγόρια κι' αυτό ήταν πολυ μεγάλο δώρο - πάντα θα είναι.
έτσι θέλω να τελειώσει η χρονιά εδώ. με ένα ποστ για τους φίλους μου που είναι αληθινοί άντρες,για τις πορτοκαλί νύχτες που θάρθουν ξανά (ευχή) και για τις μοναχικές βόλτες που πάντα σε κάτι καλό με πάνε.

προπαραμονή

2010-12-23T21:53:00.000+02:00

ο δικός μου ο κόπρος δεν ειναι έτσι αλλά έχει αυτό ακριβώς το βλέμμα.
και όποιος σας πει για το δουλοπρεπές των σκύλων ειναι επιεικώς αδαής.
έχουν ο καθένας τους τρια master και τουλαχιστον δυο phd σε ψυχολογία, φιλοσοφία, κοινωνιολογία (αν την θεωρήσουμε ντε και καλά επιστήμη) και ιατρική.
όσα respect δεν έχω πει εδώ (και αλλού) τα λεω καθημερινά σ' αυτόν και τους φίλους του τους αδέσποτους στο δασάκι απέναντι.
δεν είμαι φιλόζωη, σωστές επιλογές κάνω.

μεταξύ μας, η πιο χριστουγεννιάτικη εικόνα για μένα θα είναι πάντα αυτή.
(αν δεχτούμε πως αυτές είναι "μέρες αγάπης")

χρόνια μας πολλά.

η αβασταχτη ελαφρότητα που στερουμαι

2010-12-22T02:39:00.004+02:00

κοίτα τι έκανα τώρα.

το έσβησα το ποστ.

πάει – πέρασε που έλεγα κι’ όταν ήμουνα μικρούλα.

οποιος έπρεπε να το διαβάσει το διάβασε τον είδα εγώ στο site meter

(δεν μου άρεσε καθόλου να σας πω την αλήθεια μου – ήταν από αυτά τα «ανδεντοπωθασκασω» που με πιάνουν γριά γυναίκα και μιλούσε για stalkers ,ασθένειες και άλλα δραματικά για να καταλήξει στην νέα μου αγάπη/επιδίωξη που είναι η ελαφρότητα. Εκτός από μελό δηλαδή ήταν και οξύμωρο.)

είχε όμως τα σχόλιά σας – γι’ αυτό και αντικαθιστώ το κείμενο αντί να του δωσω μια και να το πετάξω.

έχετε αντέξει και χειρότερα εδώ μέσα – δεν θα μου θυμώσετε γι’ αυτό ελπίζω..

distance

2010-12-19T13:00:00.004+02:00

μια μέρα θα παω στο market και θα μου φτιάξει η φαίνη εσπαντρίγιες
μια μέρα θα κατεβω στο άστυ και θα δω το sweet movie
μια μερα θα ερθω στο λούκι να σε παρω
μια μερα θα δω ακουμπώντας την πλάτη μου στο λειο μαρμαρο τη μαγια να πεθαίνει
μια μέρα θαναι πρωτομαγιά θα κανω κοπανα και θα μπω στη θαλασσα με την ποδιά
μια μερα θα παω στο στρας μονη μου και θα δω τον γιώργο και την αλόμα
μια μερα θα σκοτώσω
μια μερα θα ξυπνησω ξανα στο σπίτι μου
μια μερα θάναι χριστούγεννα δεν θα κοιμηθώ για να μην φυγεις χωρίς εμένα
μια μερα θα σε ξαναδω στη στρατιωτικου συνδεσμου
μια μερα θα ραψω ολα τα κροκοδειλακια στο τζην για να ταιριαξω στη γειτονια
μια μερα θα με πουν κακια όχι οι σκύλοι
μια μερα θα πουλησω τις βερες και τα κηροπήγια
μια μερα θα κλαψω από την ασχήμια - μόνο μία
μια μερα θα μυριζω joy
μια μέρα θα τυλίγω βιβλία
μια μερα όπως σήμερα δεν θα φοβάμαι κανέναν
την άλλη μέρα θα ειμαι εγώ

ας πουμε

2010-12-16T01:28:00.003+02:00

πως η οικογένειά μου είναι από τις πρώτες που αιτηθησαν να ενταχτουν στο νομοσχέδιο/ρύθμιση κατσελη
και πως τα χρεη που αδυνατουμε να πληρωσουμε μετα τη μείωση του ενος μισθου και την απωλεια του δεύτερου αφορουν σε δανεια που παρθηκαν για κάποιο μελος της που νόσησε σοβαρα και το ε.σ.υ δεν κάλυπτε τις ανάγκες του
ας πουμε πως αλλάξαμε σπιτι, γειτονιά, τηλέφωνο και συνήθειες μεσα σε ελαχιστο χρονο περικοπτοντας ό,τι γίνεται και προϊόντος του χρόνου και ό,τι δεν
ας πουμε πως η πιο δύσκολη στιγμή σε όλα αυτά ήταν η απομάκρυνση ενος από τα μελη της. και τα βιβλία που δεν χώρεσαν και μας περιμένουν σε μια αποθηκη.
ας πουμε πως όσο και να προσπαθώ η εφευρετικότητά μου εξαντλείται στο θέμα της διαχείρισης των χρηματων και όλες αυτες οι συνταγες για σπιτικα σαπουνια και καλλυντικα είναι δυσκολες και πολλές φορές αναποτελεσματικές.
ας πουμε πως "δεν ταφαγα" μαζι με κανεναν ρινοκερο ποτέ σε όλη μου τη ζωή - τους σιχάθηκα πολυ νωρις ευτυχώς.
ας πουμε ακομη πως σημερα θα έπρεπε να ημουν κατω, στην πορεια αλλά τα προπερσινα χημικα με ειχαν στειλει στη σωτηρια γιατι ειναι απαγορευμενα και ληγμενα.
γιατι ας πουμε πως έχω χρόνιο άσθμα.
και να πούμε/πω πως σημερα πιο πολυ από τις άλλες μερες "πνιγόμουν"
.
.
.
.
ας πουμε - γιατι εδώ ειναι μπλογκ και κανεις δεν ξέρει ποια ειναι η αλήθεια.
(όχι πως παιζει και μεγάλο ρόλο τελικά)

εμπιστοσυνη

2010-12-14T14:35:00.002+02:00

.
έτσι γυρίζει η γη.
.
όταν αφήνεσαι.
.
να το θυμάσαι.

Μένανδρε*

2010-12-12T21:08:00.007+02:00

έχετε απόλυτο δίκηο.το παράκανα.
θα προσπαθήσω να σας εξηγήσω αυτήν την όψιμη αμετροέπειά μου.

είναι αυτό: άρνηση + ψευδαίσθηση = φαινομενική κανονικότητα.
.
.
.
θυμίστε μου σας παρακαλώ,
τον Κέρβερο εξόντωσαν με την πολυλογία;
ο Ερμής το είχε αναθέσει σε κάποιον;
.
.
.
.
* "Γυναιξί πάσαις κόσμον η σιγή φέρει"
σε εμενα (μονο) αφιερωμένο εξαιρετικά

carte de visite

2010-12-11T00:07:00.002+02:00

θα ήθελα πολύ να έρθω αλλά το ξέρεις, δεν αντέχω τους επισκέπτες σου

ούτε εσένα σε πολυμπορώ όταν σε βλέπω να υιοθετείς το ύφος του εκάστοτε συνομιλητή σου - όχι δεν είναι ευγένεια αυτό, αγωνία θα το έλεγα.

.

dry

2010-12-09T14:16:00.005+02:00

βουτάω βαθειά όταν πρωτοδώ μια θάλασσα.μου είναι αδύνατο να κάνω αλλιώς.
.
.
.
.
μετά ανακαλύπτω τα φύκια.
βγαίνω γρήγορα έξω και ανεβαίνω στο μπαλκόνι.
και την κοιτάζω από εκεί.

.
παραδίδομαι στα διαφανή νερά. μόνο.

précieux

2010-12-06T14:38:00.003+02:00

θα μείνω εδώ. θα είμαι αυτή. θα είναι μακριά.

(κάθε φορά που λυπαμαι ανοιγω τα κουτιά με τους θησαυρούς μου)

session 3

2010-12-03T20:27:00.003+02:00

τα χλώμιασα λίγο τα γράμματα του μπλογκ γιατί έτσι μαύρα σε άσπρο φόντο μου πονούσαν τα μάτια. περιμενω πως και πως αυτήν την πρεσβυωπία αλλά δεν έρχεται. ό,τι με σώζει ο αστιγματισμός μου. και τα μεγάλα μαύρα γυαλιά μου χειμώνα καλοκαίρι.πιο πολύ τα θέλω για τους άσπρους χώρους, τα άσπρα φώτα. όχι για τον ήλιο, ούτε για την ακρόπολη. για το μέγαρο ας πούμε και το σούπερ μάρκετ.τώρα που το σκεφτομαι, θα μπορουσα να είμαι στρουθοκάμηλος. τι κρίμα.. ο δεύτερος αγαπημενος μου με έλεγε ελάφι. αλλά δεν είχε δίκηο.αυτό δεν κρύβεται.φεύγει και πάει στους δικούς του.εγώ κρύβομαι και απ' αυτούς. με κατατρύχει το σύνδρομο ναμηνγίνωβάρος. που έχασα τις λέξεις μου λέτε; γιατί δεν μπορώ να πω "δεν αισθάνομαι καθόλου καλά και δεν έχω ιδέα γιατί". δεν φταίνε τα βιβλία να το θυμάστε. καμία στρουθοκάμηλος δεν σπούδασε στο κάτω-κάτω.
εγωϊσμός είπατε; πολύ εύκολο - άλλο.
πλήξη; μπορεί, αλλά τόχουμε ξαναπεί.
κατάθλιψη; ε, φτανει πια.θα την σιχαθώ και κάποτε με γοήτευε.όπως ο ελύτης.που αν ξαναδώ στίχο του στο fb θα κλαιω πικρά.θα επρεπε να απαγορεύεται η ελευθερη χρήση - θυμαστε ο γιος του χατζιδάκι που δεν επέτρεπε σε ορισμένους (δεν θυμαμαι που) να παιζουν τη μουσική του; κάπως έτσι.
φασιστικό; πάλι με κλισέ μου απαντάτε.
σας απορρίπτω; μάλλον. θέλω να κρυφτώ σε έναν άσπρο λαιμό γιατρέ. αυτή είναι τώρα η θεραπεία μου.
.
.
.
τα πάνε καλά οι στρουθοκάμηλοι με τα αιλουροειδή;

rien ne va plus

2010-11-30T20:18:00.008+02:00

όσο καιρό ~~γράφω~~ - είμαι στα μπλογκς, για να ακριβολογώ, δεν έκρυψα τις ιδιαιτερότητες που με χαρακτηρίζουν. ή τα ελαττώματα.(δεν με τρομαζει αυτή η λέξη - από παιδάκι μόλις μου την απέδιδαν καμάρωνα λίγο)
είμαι που λέτε,μονήρης σε βαθμό αγοραφοβίας - τρέμω τον όχλο,τις ομάδες, τα δόγματα, τις οικογένειες και μεγαλώνοντας, τις "παρέες". και δεν μου φαίνεται καθόλου ( στην πρώτη ανάγνωση! ). ίσως γιατί αν κάποιος δεν φερθεί αγενώς θεωρείται "κοινωνικός". ίσως γιατί είμαι βλακωδώς εύπιστη. ίσως γιατί έτσι "είναι η μούρη μου" όπως θυμωμένα μου είχε πει μια συνάδελφός μου.
πάντως είναι έτσι. είμαι έτσι. τρομαζω,φεύγω και αναπόφευκτα διώχνω,από τότε που με θυμάμαι.προασπίζομαι έναν ζωτικό χώρο, ένα ποσοστό αναπνοής, μια απόσταση ασφαλείας, για να επιβιώσω. μόνο γι' αυτό. δεν έχω κανέναν άλλο λόγο. καμία στρατηγική. διεκδικώ όταν αμύνομαι - αλλιώς όχι. είμαι του πολέμου, βεβαίως και ναι,όχι του επεκτατικού όμως.
να, για να σας δώσω ένα παράδειγμα, αν ήμουν η Ελλάδα και μια ούνικη φυλλάδα απεπειράτο να με προσβάλλει με έναν υψωμένο παράμεσο, θα χαμογελούσα γιατί θα ήξερα πως είμαι το "αντικείμενο του πόθου της" δεκαετίες τώρα.αν μου πρότεινε συμμαχία όμως, θα έκανα πανικό, θα έβγαζα νύχια ακριβώς σαν την γάτα μου και ο πόλεμος θα ξεκινούσε.
ασφαλώς και δεν είμαι ούτε θεωρουμαι (από κανεναν δικό μου) "κανονική".
ούτε συνεπής.
ούτε προβλέψιμη.
κι' αυτό δεν είναι στυλ, αλήθεια σας λέω.δεν ξέρω ποτέ τι μπορεί να με πειραξει, ποια
ασήμαντη λεπτομέρεια θα με τρέψει σε φυγή..

επαναλαμβάνομαι αλλά θέλω να πω, πως το όνομα του προηγούμενου μπλογκ(Holy Distance) βρισκόταν σε ένα χαρτί στο κομοδίνο μου, πολύ πριν γίνει ιστοσελίδα.
για να μου θυμίζει μια περίοδο που "πειραματίστηκα" και ξοδεύτηκα πολύ και τις απώλειές της. τις παράπλευρες. γι' αυτές λυπάμαι μόνον. για όσες με αφορούν καθόλου - μετανοιώνω δεν θλίβομαι.
με το όνομα αυτό "γνώρισα"και συνεχίζω να, όσους είναι στα λινκς μου (περίπου) και κάποιους άλλους που δεν είναι αλλά τους διαβάζω μερικές φορές.
κι' αυτή η σχέση η από πολλούς υποτιμημένη και επισημασμένη [με τους ψευδανθρώπους του διαδικτύου που δεν ξέρεις τι "αρρώστειες" , προσωπεία και σκοπούς έχουν (sic) ] έγινε ο καθημερινός μου διάλογος (εξαιρώ την "οικογένειά" μου με την ευρύτερή της έννοια) έτσι όπως ακριβώς τον επέλεξα.
με σεβασμό στην ιδιαιτερότητα,χωρίς τυπικότητες, εκπτώσεις και υποχρεώσεις, χωρίς ανταγωνισμούς και μικρότητες, χωρίς διεκδικήσεις και εισβολές.*

και εδώ θα παραμείνω - εδώ αλλά και στην έξω ζωή.
σ' αυτήν τη στάση, με αυτούς τους κανόνες* .
γιατί αλλιώς δεν μπορώ.
γιατί μεγαλώνω.
γιατί κουράστηκα.
γιατί είμαι δύσκολη, ιδιότροπη, στρίγγλα, παθολογικά ευαίσθητη,δυσανεκτική, σνομπ ίσως, πείσμων, εμπαθής με ό,τι αγαπώ, και ό,τι δεν και χρησιμοποιώντας μια έκφραση που δεν μου πολυαρέσει :) δηλώνω πως, το κοινωνικό,"δεν τό έχω"
.
.
.
και όχι δεν έβαλα το my way χαλί στο ποστ αλλά το παραπάνω για τον στίχο - μότο:
"il faut savoir quitter la table lorsque l'amour est desservi " και για να σας πω ακόμη, πως χαίρομαι πολυ που σας γνωρίζω χωρίς να σας γνωρίζω - κι΄αυτό δεν είναι λογοπαίγνιο.

αλληλογραφία

2010-11-23T15:12:00.003+02:00

".. βλέπεις η ζωή είναι καμιά φορά πιο γρήγορη από εμάς και πάντα σχεδόν ανατρεπτική. και όσα - μα όσα προγράμματα, λίστες και σχεδιαγράμματα κι αν έχω κατά καιρούς κάνει, ξαφνικά, φυσάει ένας καλός (βοριάς) ή ένας νοσηρός (νοτιάς) και όλα τινάζονται ψηλά.άλλα αιωρούνται όμορφα, μένουν ημιτελή και ανεκπλήρωτα κάπως σαν υπόσχεση και άλλα σκάνε με πάταγο μπροστά στα πόδια μου - όπως το άσχημο βάζο που από την αρχή που μου το έφεραν δεν το "κατάπια" αλλά επιστράτευα όλον τον ευφημισμό και τον κονφορμισμό μου για να μην το πετάξω.δεν είχα σκεφτεί ποτέ βέβαια πως το βάζο το αισθανόταν και όσο καιρό ήταν στη ζωή μου περίμενε την κατάλληλη στιγμή - την μια λάθος κίνησή μου για να πέσει εκδικούμενο την μη αποδοχή και να με τραυματίσει και λίγο.
και τώρα που μαζεύω τα γυαλάκια από το σπίτι μου και ψάχνω και το πιο μικρό που σίγουρα κάπου θα έχει χωθεί περιμένοντας μια γυμνή πατούσα παρατηρώ τις δραματικές αλλαγές που είχε επιφέρει στην εσωτερική αρχιτεκτονική.
το διερώτημα που αβίαστα; προκύπτει είναι αν θα ζήσω χωρίς βάζο.και η απλοϊκότατη απάντηση είναι πως όχι - αντιθέτως θα πάρω άλλα δύο στη θέση του σπασμένου (μπορεί και τρία) και θα τα βάλω στο ίδιο δωμάτιο το οποίο θα διευρυνθεί τόσο όσο μια βαθειά ανάσα.
σε φιλώ
holly"

καμια φορά

2010-11-16T22:08:00.003+02:00

όταν πολυλυγίσω παίζω ρόλους.ή προσπαθώ.σήμερα ας πούμε κάτι με λύπησε πολύ.
παλιά θα χτύπαγα την πόρτα πίσω μου.τώρα αισθάνομαι τόσο τσαλακωμένη που νομίζω πως και η πόρτα δεν θα με άφηνε να την ακουμπήσω.γι' αυτό έγινα ένα κορίτσι που ζει στις αποβάθρες του Λονδίνου το 1888.δεν έχω μάθει να έχω γνώμη.δεν ξέρω πως είναι η ζωή στο κέντρο της πόλης.φυσικά - πολύ φυσικά δέχομαι να με αδικούν.καθαρίζω το μικρό υγρό σπίτι μου, τυλίγομαι στην χιλιομπάλωμενη εσάρπα μου που κάποτε ανήκε στη μαμά μου, κάθομαι δίπλα στην μασίνα χωρίς να καταφέρω να ζεσταθώ και δεν ονειρεύομαι, δεν περιμένω.το μόνο που προσέχω είναι να αποφεύγω τα στενά του whitechapel γιατί έμαθα πως εκεί "χτυπάει" εκείνος. αύριο αν είμαι καλύτερα θα ψάξω να τον βρώ

να μην είναι σαν

2010-11-10T13:18:00.003+02:00

μέσα μου συγκρούονται δύο κόσμοι. (και 3 και 4 αλλά αυτοί είναι μεταγενέστεροι και επιλεκτικοί)
οι πολλές εικόνες είναι από τον πρώτο - αυτόν που "δείχνω" πιο πολύ μάλλον.το κίτρινο φως του bergman, το bechstein, το πατάρι του λουμίδη, το σαμουά.. και τα παρελκόμενά τους.

οι λίγες είναι από τον δεύτερο.και αναφέρονται όλες σ' αυτούς.
στους άντρες που δεν μιλάνε, στους άντρες που βγαίνουν μπροστά, τους σκυφτούς - που σε μια συγκεκριμένη απόχρωση, νότα, στιγμή αναδεικνύονται - πως να το πω, φωτίζουν και τότε τίποτα μα τίποτα άλλο δεν έχει σημασία, τίποτα μα τίποτα άλλο δεν θέλεις, την αποδοχή τους μόνο, το βλέμμα τους μόνο, την μεγάλη αγκαλιά τους για σένα μόνο.
οι άντρες αυτοί αγαπάνε τις πριγκίπισσες, χαϊδεύουν τον σκύλο αφηρημένα, δεν φοβούνται να δακρύσουν στους μποέμ όταν έρχονται μαζί σου στη λυρική, χαμογελάνε και σε αφήνουν να σου αρέσει το μπαλέτο - κι' ας κλωτσάει μέσα τους η εικόνα των αγοριών με τα ροζ κολάν, έχουν δυνατα χέρια, και δεν αποδόθηκαν - στον λόγο της τιμής μου απο τον καραγάτση, ούτε απο τον καζαντζάκη (κυρίως όχι από αυτόν), κλωτσάνε οπωσδήποτε μια πέτρα που θα βρεθεί στον δρόμο τους (να ένα μικρό τεστ για να τους αναγνωρίσετε),το καλοκαίρι γυρίζουν τα μανίκια του άσπρου τους πουκάμισου,καπνίζουν επίσης άσπρα τσιγάρα,δεν παραπονιούνται, αισθάνονται αμήχανα όταν τους κάνεις δώρο και σέβονται.με όλους τους τρόπους. είναι μια αναπνοή μακριά από την αλητεία δεν την ακουμπάνε όμως - ισορροπούν όπως όταν χορεύουν.ζεϊμπέκικο.

έχω τα γονίδια δύο (μπορεί και τριών) από αυτούς.
έχω αναμνήσεις, έχω αρχέτυπα, έχω εικόνες και έχω βασανίσει πολλά "αγόρια" στο παρελθόν γιατί δεν τους έμοιαζαν.

ο παππούς μου, που γι' αυτόν γράφτηκε πιο πολύ το ποστ πέθανε ακούγοντας στο "τραντζιστοράκι" του αυτό. για την γιαγιά μου.που τον "πήγαινε" στη λυρική.
.
.
.
.
.
.
η "ιστορία"στις επόμενες γενεές ασφαλώς και επαναλήφθηκε. σε παραλλαγές του ιδίου θέματος.

spitefulness

2010-11-03T21:44:00.003+02:00

κάτι να έγραφα για να μην αποφεύγω τη σελίδα μου ( και τη σελίδα μου)

διάλεξα την πιο δύσκολη από τις τελευταίες ημέρες (ασφαλώς)

εις πείσμα (μου) συνεχίζω

πέρασαν μέρες με φίλους (της εκλεκτικής) - όλο φως.
βγήκαν τα χριστουγεννιάτικα από την αποθήκη και περιμένουν [ βεβαίως και διαθέτω παιδικόμορφη πλευρά / όσο δεν φαντάζεστε - το πως την συνδυάζω με τον κόμπο που βλέπω στον καθρέφτη δεν έχω ιδέα. όποτε προσπάθησα να την πολεμήσω όμως κατέληξα να διαβάζω ξανά το Παραμύθι Χωρίς Όνομα ( που μεταξύ μας καθόλου παιδικό βιβλίο δεν ειναι - μάλλον πολιτικο εγχειρίδιο , αλλά που να το πω αυτό; ) Άντερσεν και την κυρία Σκιουρίνα.]
ακόμη δεν μπορώ να δουλέψω - ίσως αυτό που ειναι το "επάγγελμά" μου να μην μπορέσω να το ασκήσω ξανά - αλλά δεν πειράζει
τα συγχητικά υποχωρούν αργά πολύ αργά απελπιστικά αργά
επιτελους συμφώνησαν οι υπόλοιποι ένοικοι και άναψαν εχτές τα καλοριφέρ
ήπια χειμωνιάτικο καφέ κοιτάζοντας τη θάλασσα μετά από δυο ζωές
θυμώνω όλο και πιο εύκολα ( με ξαναβρίσκω ή να ανησυχήσω;)
μου χάιδεψαν τα μαλλιά τα πιο απαλά δάχτυλα του κόσμου

το σύμπτωμα λέγεται "θάμβος"
όχι πολύ μακριά όμως εγώ βλέπω ένα κίτρινο φως και να δείτε που δεν οφείλεται σ' αυτό

πίσω απ' τις τριανταφυλλιές

2010-10-23T22:07:00.001+03:00

"στο χώμα ξαπλωμένο" ; με ρώτησε όταν γύρισα πρωτη φορά από εκεί που είσαι και εγώ δεν κατάλαβα και της ειπα πως προσπάθησα με ένα κλαρί να ανοίξω μια τρυπούλα για να ανασαίνεις και κανενα επιχειρημα ( ούτε το χους εις χουν, ούτε οι Ινδιάνοι ) δεν με παρηγόρησε - εγώ ήθελα να φύγεις σαν Βίγκινγκ έλεγα.
τότε κάθησε στο πιανο και έπαιξε αυτό που δεν υπήρχε σε δίσκο ακόμη , που και ο ίδιος ο συνθέτης δεν θυμόταν όταν του το είχε αναφέρει ως αγαπημένο της μου είπε και το τραγουδουσε η μούσχουρη πριν το γαλλικό accent και μόνο έτσι παρηγορήθηκα γιατι μπόρεσα να κλάψω και να συντριβώ.

.
δεν ξεχασα τις χοές μαμά - νηφάλιες σε σένα, οίνου εκεί.

αναστολείς

2010-10-14T13:37:00.001+03:00

έχω κάτι παπίτσες (ξύλινες) για να κρατανε τις πόρτες όταν φυσάει
- όταν φυσάει νομίζω πως όλα θα πάνε καλά -
τις τοποθέτησα πριν λίγο και λυπήθηκα τις πόρτες, τον περιορισμό τους - χάρηκα για τις παπίτσες όμως που ένοιωσαν χρησιμες.

τι άλλο να πω δηλαδή;
τι από τα χιλιαδες που κάνουν βόλτες μεσα στο μυαλό μου;
τα συμβάντα είναι πιο απλά λέτε;

αποπειρώμαι λοιπόν:
-άνοιξα τον δικο μου Καβαφη εχτές (τρια τα αντιτυπα του σπιτιου μας) βρηκα τον σελιδοδεικτη στο έτσι πολύ ατένισα τρόμαξα, έβαλα γρηγορα το βιβλίο στη θεση του αλλα δεν προλαβα και οι λεξεις συνεχίστηκαν μεσ το μυαλό μου (ούτε τη μνημη μου ελεγχω τελικώς)
-άνοιξα τον παλιο, της μαμας μου και βρηκα μεσα ένα κυκλάμινο και ενα ποστιτ με τίτλο Προσευχή του Απολλωνίου Τυανέως - όχι με τα δικα της γραμματα (ακόμη σκεφτομαι αν θα βάλω την γαζία που έκοψα στη θεση του "ξενου" χαρτακίου - δικη μου ήταν η μαμα, ότι θέλω θα κανω - κατέληξα - η γαζία είναι ακόμη στο κομοδίνο μου)
-σήκωσα ένα τηλεφωνο με αγνωστο αριθμό, (ναι-ναι εγώ) ήταν ο τελευταιος ανθρωπος που ηθελα να ακουσω και μετα το φρικώδες "πως πάει;"(άκου πως παει;) με άκουσα να απαντώ "καλά, δεν θέλω καθόλου να σας μιλήσω όμως" μετα ειχα τυψεις, μετα έψαχνα τις αναστολες μου που παρασύρθηκαν στον καδο πλάι στους αναστολεις, μετα με θυμηθηκα μικρή και γέλασα και με νοστάλγησα ( ε ναι - αμαν πια, θα μου επιτρέπω τη νοσταλγία μια φορα την εβδομάδα τουλαχιστον. απόφαση._)
-έκανα ζάπινγκ στο γιουτιουμπ και ζαλιστηκα - η τηλεοραση ερμητικα κλειστη ένα μηνα τωρα
-τσακώθηκα με δυο μεγαλες χελωνες που χτυπουσαν μια μικρούλα - την πήρα και πηγαμε στο άλλο άκρο του δασακίου (ασφαλώς και δεν με αφορά ο νόμος του ισχυροτέρου - αλλιώς θα έμενα στις εταιρΙες - δεν το καταπινω αυτο το γιωτα , ουτε τις εταιρίες)

-εσεις ξέρετε
-;
-δεν με χρειάζεστε πια
-α, όχι! τώρα σας χρειάζομαι. τώρα που θα μου απαντησετε στα γιατί.
-όπως νομίζετε
-ασπίδα; έχετε;

insomnia 2

2010-10-06T10:55:00.012+03:00

δεκαοχτώ ημέρες με λίγο - πολύ λίγο όμως - ύπνο
και ξεκίνησε καλά
υπερένταση, υπερδραστηριότητα, υπερκινητικότητα (σαν παλια - σαν νεότητα)
μετά εμφανίστηκε η ευσυγκινησία
μετά η ημικρανία
μετά το αίσθημα παλμών
μετά ο φόβος
και τα δάκρυα
τώρα τα συγχυτικά - άλλα σκέφτομαι ( δηλαδή όλα μαζί τα σκέφτομαι - μα όλα) άλλα λέω και κυρίως άλλα κάνω
άλλα ακούω άλλα ερμηνεύω
μεταβάλλομαι από εμένα τώρα, σε εμένα παλια και σε εμένα μετα(;) και μετά σε μια άλλη που δεν την ξέρω
αδύνατο να δουλέψω,να ολοκληρωσω μια συζήτηση (ποιά συζήτηση; πρόταση και πολύ είναι) να "σχολιάσω" κανονικά (κάποιοι θα το διαπιστώσατε ήδη)
κοιτάζω εκατό φορές την ημέρα το θερμοσίφωνο και άλλες τόσες το άπειρο, θέλω να φύγω και θέλω να κρυφτώ, θέλω να "ζήσω" και μετά αναρωτιέμαι γιατί, θέλω δυνατή μουσική να μην ακούω τις σκέψεις μου, δεν θέλω κανέναν απολύτως ήχο
θέλω να επισκεφθώ το "σανατόριο" που φιλοξενούσε τη Ζέλντα ή να παρακολουθήσω ένα μιούζικαλ στο μπρόντγουέη
θέλω μια ουσία - όποια ουσία θα με βυθίσει στον ύπνο των μωρών - δίνω το βασίλειό μου γι' αυτήν.

- δεν κάνει
- το ξέρω
- μην ανησυχείτε
- δεν μπορώ
- μα εσείς;
- κυρίως εγώ
- λίγη υπομονή ακόμη
- δεν έχω

αν δεν ανακαλύψω γρήγορα έναν αξιοπρεπή, συμπονετικό pusher θα πιω ότι βρώ μπροστά μου (ακόμη και ρακόμελο που δεν έχω δοκιμάσει ποτέ γιατί το έχω συνδεσει με σιχαμενα πραγματα - τον παντελή θαλασσινο ας πούμε - τί μου έφταιγε τωρα ο ανθρωπος και τον πλήγωσα έτσι μουλέτε;;)

είδατε;

insomnia

2010-10-04T19:14:00.003+03:00

γιατρέ
.
.
.
.
.
.
.
.
με απογοητεύετε..

άνω τελεία

2010-09-29T15:29:00.008+03:00

και που, λέει, να μην έχεις πεθάνει – να κρύβεσαι. και να σε συναντήσω. και να σου λέω να σου λέω να σου λέω – εγώ θα πω πρώτα μετά εσύ. και θα τα αναλύσουμε όλα. θα τα γδάρουμε - θα τα εξηγήσουμε – θα βρούμε ρίζες, αιτίες, λόγους , αφορμές - και τα γονίδια θα ενοχοποιήσουμε – να μην σου πω για τα μιμίδια (αυτά θα σηκώσουν μεγάλο βάρος)και τους άλλους ό λ ο υ ς τους άλλους και ο ένας τον άλλον – πιο πολύ εγώ όμως, πάντα πιο πολύ εγώ όμως γιατί πάντα εγώ που δεν φαινόμουν ήμουν η πιο σκληρή από την πρώτη πράξη μέχρι την τελευταία. ανάμεσα, όταν τολμούσες να με πειράξεις μία, το ανταπέδιδα δύο – μεθοδευμένα, αποτελεσματικά – για να μάθεις (αηδίες για σταματήσει το τσούξιμο) και θα καταλήξουμε σ’ αυτήν την αμηχανία που τότε δεν ξέραμε (θα σου την μάθω εγώ – διδακτορικό έχω κάνει) και μετά θα πάει ο καθένας σπίτι του. που θα ήταν το σπίτι σου;

από κασέτα σου

ατάκτως

2010-09-27T08:46:00.010+03:00

συμπυκνωμένες και παραξενες μερες

οι εναλλαγές στη διάθεσή μου ξεπέρασαν κατά πολύ αυτές του καιρού - παίζει να ευθύνεται και ένα αίσθημα παλμών που προκαλεί η θυροξίνη επιλέγω να το αγνοήσω όμως

περπατώντας στο δάσος part 1 όταν ο σκύλος ήταν εκεί (ο δικός μου) βρήκα τα πρώτα κυκλάμινα που τα έβαλα σε ένα κηροπήγιο γιατι τα έκοψα πολύ κοντά από φόβο μην τα ξεριζώσω

περπατώντας στο δάσος part 2 έψαχνα πάλι για κυκλάμινα και βρήκα ένα πολύ άσχημο μεν, δαχτυλίδι δε που το θεώρησα τεράστιο γούρι και το φοράω συνεχώς

το πήρα απόφαση και πήγα στη λαική - όχι μόνο για λουλούδια - για τα φρούτα, τα λαχανικά, τα άγρια χόρτα,τα χρώματα,τα χρώματα, τα χρώματα (ασφαλώς και τα λουλούδια επικράτησαν των υπολοίπων) εντάξει την άλλη φορά εκτός από τα μαύρα γυαλιά θα φορέσω και τις υπεροχες σιλικονούχες ωτοασπίδες μου γιατί (μάλλον για χιλιοστή φορά το γράφω αυτό) δεν μπορώ τον θόρυβο!! - των ανθρώπων ειδικώς, πρωτίστως και κυρίως (φουλ των επιρρημάτων)

το σ/κ "στόλισα" το σπίτι με αποκορύφωμα το βάζο με τα κίτρινα τριαντάφυλλα σε ένα από τα τραπεζάκια του μπαλκονιού (αυτό με τα τραπεζάκια είναι ένα ακόμη μεγάλο πρόβλημα που θα το πάω στην επόμενη session) και όταν δουλεύω στο pc τα πρωινά, μοσχοβολάνε

τσακώθηκα εξαιρετικά! αυτό σημαίνει πως χωρίς να βρίσω καθόλου (βεβαίως και βρίζω - δεν μου φαίνεται γιατί με διακατέχει ο εμμονικός διαχωρισμός γραπτού και προφορικού λόγου) έκανα έναν γελοίο γείτονα που χτυπούσε το σκυλί του να αλλάξει χρώμα - όταν είδα το σαγόνι του να τρέμει σταμάτησα με την "υπόσχεση" πως θα τον παρακολουθώ

πήρα δώρο ένα benetton μπουρνούζι στον καλό μου που στην πλάτη έχει στάμπα το ζώο που του μοιάζει ( δεν λέω ποιο είναι αυτό γιατί δεν θα χαρεί υποθέτω) - επίσης του πήρα παντόφλες χωρίς ζώο επάνω

μίλησα ατέλειωτα με το "παιδί" στο pc - εγώ ελληνικά, αυτός greeklish - άθλος! (να διαβάζω τα greeklish)

έκλαψα σε ταινία μετά από πολλά χρόνια

θέσπισα το ροζ ως το επίσημο χρώμα της κουζίνας ( η ιδιοκτήτρια είχε βάψει ροζ τους τους τοίχους και γκρί τα ντουλάπια - σας το οκίζομαι ) για να μην να πληρώνω βαφείς και αγόρασα ροζ πιατουλέρα, ροζ γαβάθες,ροζ πετσέτες, ροζ μαξιλαράκια, και ροζ τραπεζομάντηλο ( αν κατακτήσω και το think pink θα είμαι μια άλλη και πολύ καλα θα κάνω)

ασκούμαι εντατικά και εφαρμοσμένα στο να μην κρίνω - ή τουλάχιστον,προς το παρόν, να μην το δείχνω (αυτό είναι στ' αλήθεια πολύ δύσκολο)

ξαναρχίζω να με αφήνω να θυμάμαι χωρίς να πολυφοβάμαι (αυτό μπορεί να είναι και αδύνατο)

επίσης :

-γιατρέ, στ' αλήθεια δεν με νοιάζει "τι θα πουν οι άλλοι". δεν το πιστεύετε; οι "περισσότεροι άλλοι" εννοώ. ούτε τώρα; εκτός από τα κλισέ και την υπερανάλυση υπάρχουν και τα δεδομένα για κοιτάξτε το.

session 2

2010-09-22T14:12:00.005+03:00

αντιμεταβίβαση

.

αγαπάει ο κύριος νταλάρας τον κυρ' αντώνη;

2010-09-12T14:08:00.003+03:00

ξύπνησα χαρούμενη (αυτό το συνηθίζω γιατί είναι αυστηρά θέμα αισθητικής για εμένα)
το παράδοξο ήταν πως συνέχισα έτσι (αυτό το αποδίδω στην χθεσινή βροχή και τη μυρωδιά του χώματος)
πήρα λοιπόν την οικογένειά μου (ό,τι και όποιους την απαρτίζουν) και πήγαμε μια μεγάλη βόλτα στο διπλανό δασάκι και στη συνέχεια στη μεγάλη πλατεία
ο σύντροφός μου αγοράζει τις κυριακές βήμα (του το συγχωρώ όμως)
εγώ τίποτα ελέω internet
η έξις μου με οδηγεί πάντα στην παρατήρηση της καθημερινής που σήμερα είχε ένθετο cd του χατζιδάκι το οποίο και πήρα γιατί τα βινύλια μου έχουν κουραστεί
γυρίσαμε σπίτι ανέβασα την τέντα γέμισε φως η κουζίνα και αφού έβαλα το cd στο λαπτοπ άρχισα να μαγειρεύω - χαμογελαστή σταθερά
μέχρι να ακούσω τον κύριο νταλάρα να ερμηνεύει τον κυρ' αντώνη.
και να να μετράει τ' άστρα με τον καζαντζιδικίστικο λυγμό του και να πηδάει τις φωτιές αμανεδίστικα ( για να μην το παρατραβήξω και σας πω πως εγώ αγαπώ την εκτέλεση την πρώτη που "μαζί του τ' άστρα πηδάμε και τις φωτιές με κείνον μετράμε")
ποιός έκανε τις επιλογές των ερμηνευτών;
και γιατί;
επίσης στην "πίκρα σήμερα" γιατί δεν έβαλε τη γαλάνη;
και γιατί εγώ ένας τόσο δύσκολος άνθρωπος κάνω αηδίες και βγαίνω από το τόσο προσεκτικά υφασμένο κουκούλι μου;

session 1

2010-09-10T11:19:00.004+03:00

κάθε σεπτέμβριο έχω την αντίστοιχη αγωνία της ανοίξεως
θέλω να τακτοποιήσω τις εκκρεμότητες με τις προηγούμενες εποχές που δεν τους φέρθηκα όπως έπρεπε και προσπαθώ να τις παρατείνω για να αισθανθώ συνεπής - πιο πολύ όμως για να μην μου λείψουν μετά - πέταξα να καταλάβετε όλα μου τα ημερολόγια με μεγάλη χαρά όταν διαπίστωσα πως πολλές σελίδες στη θέση του θυμού είχαν παράπονα
τα αντιπαθώ βαθειά αυτά τα τελευταία
φταίω, φταίνε τελείωσε
αν σώζεται καλώς
αν όχι παρακάτω
ή εδώ
όχι πίσω όμως
όπως πως να το πω - όχι καφέ με μπεζ π.χ.
όχι νεοελληνική λογοτεχνία (!)
όχι έντεχνα τραγούδια
όχι "θυμάσαι τότε που"
θυμάμαι, βεβαίως και θυμάμαι αλλά το κάνω μόνη μου με αυστηρή επιλεκτικότητα και όσο πιο αποστασιοποιημένα μπορώ
ό,τι κατάλαβα κατάλαβα, όσο μπορούσα να ψάξω το έκανα, έγδαρα, κατέρριψα, απομυθοποίησα (εμένα πρώτα) τους περισσότερους άλλους μετά
φτάνει γιατί αρχίζω να αφυδατώνομαι
σας δίνω τον λόγο μου θα παραμείνω για μεγάλο διάστημα στον mahler, πολύ αργότερα θα περάσω στον chopin και θα διαγράψω εντελώς τον mendelssohn.

στο δρόμο

2010-09-02T11:44:00.007+03:00

από τους μπήτνικς ο Μπάροουζ μου άρεσε όταν ήμουν μικρούλα (τώρα ούτε λόγος - κουράζομαι και μόνο που βλέπω τα εξώφυλλα) λόγω ψυχαναγκασμού και ευσυνειδησίας όμως τους διάβασα όλους - αμέσως μετά από τους καταραμένους (αυτούς όταν τους βλέπω στο ράφι λίγο ταλαντεύομαι αλλά διαλέγω την πιο σκληρή απάντηση: "έχω να σιδερώσω!" ας πούμε, και φεύγω - σε κανέναν δεν θα επιτρέψω να μου προσθέσει καμπύλες πια , δίνω μάχη για τις τομές τα τετράγωνα και τις ευθείες τόσο καιρό τώρα)

αυτοαναιρούμαι και δεν καταλήγω

η παρένθεση είναι καμπύλη και ενώ για τον κέρουακ ξεκίνησε το ποστ, σκόνταψε στους γάλλους

ομως αφου μπηχεβιοριστές θα ψηφίσω αυτή τη φορά
(οι λακανιστές με διέγραψαν και από τους φρουδικούς απεχώρησα - μάλλον προσωρινά)
συνεχίζω

και γράφω πως από εκείνη την ιστορία είχα κρατήσει το απόσπασμα για τους τρελούς που ποτέ δεν βαριούνται αλλά καίγονται καίγονται καίγονται σαν τα αθάνατα ρωμαικά κεριά για να καταλήξω πως η απομυθοποίηση που τόσο την φοβόμουν καμιά φορά λειτουργεί θεραπευτικά.
δεν θέλω κανέναν που καίγεται τρις πια , ούτε γύρω μου και κυρίως όχι δίπλα μου, κανέναν που φλερτάρει με την τρέλα χωρίς να την έχει ακουμπήσει για να δει τι θα πει έγκαυμα τρίτου βαθμού, κανέναν που οι ουσίες τον οδήγησαν στον παράλληλό της - φτάνει
δεν γοητεύομαι, ούτε καν θυμώνω - κουράζομαι
με το μπλαζέ που κατέκτησα από την χρόνια ενασχόληση και συναναστροφή θα σου πρότεινα ένα καλό μπάνιο τζακ και ένα λευκό πουκάμισο στη θέση του καρό.

έρωτας

2010-09-01T12:53:00.001+03:00

πάνω από το καινούριο σιέλ νυχτικό μου που αρνούμαι πεισματικά να βγάλω κι΄ας είμαι ξύπνια από τις έξι γιατί μοιάζει με ένα παιδικό μου και προμηνύει κάτι καλό φοράω τη γνωστή εσάρπα φετίχ που σήμερα βγήκε από τη λεβάντα και επαναδικαίωσε τη φήμη της ως το πλέον αγαπημένο ρούχοτουσπιτιού γιατί μου θυμίζει πως η θηλυκότητα ανθίσταται κι'ας πέρασαν τα σαράντα
και
κάθομαι έξω στο μπαμπού καναπεδάκι αρνούμενη πεισματικά να εργαστώ (κι' έχω πάαρα πολλές σελίδες να "κοιτάξω" κι' άλλες τόσες να γράψω)

ο λόγος είναι πως είμαιερωτευμένημετομπαλκόνι(η λέξη βεράντα δεν μου αρέσει καθόλου)μου.

ξυπνάω για να καταλάβετε κάθε μέρα στις έξι, βγαίνω με το σκυλί στο απέναντι δασάκι, γυρίζω κάνω ντους, καφέ, και έρχομαι εδώ με αγωνία να προλάβω το ροζ στον ουρανό, τα χελιδόνια που είναι πολύ πρωινά και κινδυνεύω αν δεν προσέχω πολύ να μην τα δω και να που ήρθε ο Σεπτέμβριος και σε λίγο θα φύγουν,ποτίζω μετά - όχι με λάστιχο (δεν θέλω θόρυβο το πρωί - ποτέ δεν θέλω αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος) με κανάτα,μετά κοιτάζω τις γλάστρες μου κάνω σχέδια για μεταφυτεύσεις και κατάργηση των δύο πλαστικών που χαλάνε το σύνολο (μόνο οι πήλινες μου αρέσουν), αλλάζω τα βραδινά ρεσώ με καινούρια, κατεβάζω την τέντα τόσο όσο χρειάζεται για να "κάνω σπιτάκι", φέρνω τον υπολογιστή και αποφασίζω να δουλέψω.

μέχρι να έρθει ο τσαλαπετεινός που σας έλεγα, να ξεδιπλώσει το λοφίο του και όλα να ξεχαστούν.

ακόμη και τα πολύ άσχημα.

μετακομίσεις

2010-08-31T13:22:00.000+03:00

άλλαξα ιστολόγιο, σπίτι, γιατρό, κι' άλλον γιατρό, χτένισμα, κιλά, ρούχα, συμπεριφορά -
αφαίρεση είναι η λέξη και όχι επιλογή (αυτή είναι η αιτία) και τώρα σκέφτομαι να καθιερώσω την έκθεση γιατί από τη φύση τους οι κρυψώνες μετά από καιρό γίνονται θλιβερές.

σήμερα ήταν η πρώτη μέρα μετά από καιρό που άφησα κάτω τα μαλλιά μου χωρίς να ζεσταθώ και ήπια ζεστό καφέ στο μπαλκόνι.

τσαλαπετεινό έχετε δει από κοντά;